Chcę przestać płakać bez powodu, gdy próbuję śnić sen bez snu i mija kolejna bezsenna godzina, gdy nienawidzę siebie i każdej cząsteczki we mnie, a marzę, by kochać swoje małe dłonie, duże piersi i różowe usta. Chcę przestać pamiętać ból, który noszę w sobie i uciąć każdą wystającą żyłę, którą widzę, narysować na całym ciele rany i utonąć we własnej krwi. Lubię myśleć, że mogę po prostu zapomnieć, wyjechać i nie pamiętać nikogo. Albo porzucić marzenia osoby, której już nie znam i rzucić się pod tory lub z wiaduktu, gdy mijam je codziennie. Chcę, aby nikt mnie nie kochał, gdy nie mogę kochać siebie. Chcę, aby nikt nie przyszedł na mój pogrzeb. Chcę, aby nie było nic później i nie było kolejnej szansy. Chcę, aby następnym razem było lepiej.