Fighting for what i feel is the hardest. I cant believe na sa family pa yung nagtitrigger ng nararamdaman ko. I really dont know to be honest, this silent treatment is f****** killing me. It makes me question myself what i did wrong to them, can i atleast know what ive done? did you guys read my diary that is why your mad? it makes me think think think think endlessly. When i came to the room, they are good making me uncomfortable, awkward and deserve nothing, Kung may contest na ganon, damn sure na sure ako na sila mananalo.

Lagi na lang ganito, sabi nila ang swerte ko kasi nagiisa lang akong anak, pamangkin at apo. Okay???? SWitch nga tayo, siguro iba iba lang talaga tayo ng sitwasyon sa buhay. Yung iba takaga sineswerte yung iba minamalas, well ano pa bang aasahan mo sa mundong ibabaw. Walang fair dito. Ang pareparehas lang ay lahat ng andito ay buhay, the rest? wala na kasi iba iba na tayo ng sitwasyon sa buhay.

Netong nakaraang araw, silent treatment nanaman, ano nanaman ba ang nagawa ko. I want to end my life. I really want to pag ginagawa nila sakin to. Actually im really planning to do it. Tutal araw araw mas pinatitibay yung dahilan para sumuko ako. Kahit may kausap ako, wala pa rin di pa rin mababago ang fact na, silent treatment nanaman. Some of you na sobrang weakshit ko, well eto lang kaya ng emotional capacity ko e. May problema ba tayo?

This family f****** destroy me. No words needed, they destroy me emotionally. I am not allowed to go outside, alamo yung pede naman pero yung guilt na ipaparamdam sakin after at habang nasa labas ako, damn. Na pera nila yung ginagamit ko. Hay kung alam ko na lang na ganto pala kasakit mabuhay, ano pa ba?

What is the purpose of living ba? Gusto ko na matapos to. For once, gusto ko maging selfish, i want to end this fukcing suffering. atleast hanggang dito na lang diba? Wala na akong mararamdaman na ganto, wala na silang isasilent treatment, wala na silang gagastusan. This living makes me feel kung gano ako kawalang kwenta. Hanggat di ako natatapos sa pagaaral ko wala akong kwenta wala akong halaga, hindi nagmamatter ang opinyon ko. F*** this world, sa pera lang umiikot ang level ng respeto at para pakinggan.

Galit ako sa mga magulang ko, binigay nila yung responsibilidad sa wala naman dapat na responsibilidad sakin. Totoo naman e, dapat silaa yung nagpapaaral sakin, sila yung nagpoprovide ng mga basic need ko at hindi kapatid ng Tatay ko. Bakit ayaw nila maghanap ng trabaho. Mas gusto koo pa na nahihirapan kami pero nagtatrabaho kesa naghihintay sa ambon ng iba. Wala naman akong choice e, putangina talaga. Tas ngayon, ano wala akong freedom nararamdaman ko to. They said na I should be thankful or greatfull kasi may tao na sumalo sakin. Yes I am thankful, pero once na magkamali ka, ipaparamdam nila sayo kung gano ka kababa. How I wish na wala na lang akong nafefeel. Wala namang bawal sakin e sa totoo lang, i am the one who prohibitted myself, why? To avoid yung silent treatment nila somme s***, so parang magpeplaying safe na lang ako, kesa ganto maramdaman ko. Gets mo ba ako?

You know sometimes,naiisip ko kung mayaman tatay ko, sakanya ako nakadepende sha nagpapaaral sakin sha nabili ng mga pangangailangaan ko. Siguro kahit papano okay ko, okay yung mental health ko, okay yung nararamdaman ko, I mean may problema pero kaya kasi tatay ko naman yun e, tas nagiisa pa ako. Maybe in another life. I badly want to restart my life, yung sana tatay at nanay ko yung bumubuhay sakin at wala ako sa place na to.

My intentions are pure, wala akong kahit na anong hiniling na mali sakanila, wala din akong ginagawang masama sakanila, actually yung every actions ko lagi ko silang cinoconsider, once na may gawin ako for me, I always felt bad or nagagalit sila. F*** this. San ba ako lulugar ano ba gagawin ko? nababaliw na ko kaiisip. Pede bang tama na to, stop na? pede ba yun? syempre hindi, sino ba naman ako para humiling, masyado naman akong swerte.

You know what, I always day dreaming na sana manalo sa lotto nanay ko or ako para di na ako nakadepende dito kay ninang, you know just to protect my mental health, i am always wishing na sana magturn into upside down buhay namin, maghimala na sana sina inay at daddy na yung mag take ng responsiblity sakin na dapat sila naman talaga, e kaso wala ngang mga trabaho, walang pera wala kahit ano.

But still, I can still continue to wish that, hindi pa huli ang lahat okay? Keep wishing. Personally, gusto ko maenjoy ang youth ko, i want to go out, have fun without feeling guilty about it, wear what I want, eat, laugh and makasama sa friends ko. Damn, napagtanto ko lang na sobrang unfair ng buhay talaga, kasalanan ko ba lahat to? Ako ba? Please enlighten me. How I wish na magemjoy ng hindi takas. Habang nadaan ang araw, mas gusto ko na mag laho na lang. Everyday di ko mahandle ang silent treatment na to, it makes me more small.

Are they scared na mawala ako? I wonder kung worth it pa bang mabuhay? This time gusto ko na talaga mag end. Ayoko na magpakita, ayoko na magsalita, basta ayoko na. Gusto ko umuwi ng Quezon para kahit one last look lang kay lolo okay na ko. Im sorry kung mauuna na ako. Sana mapatawad ako ni lolo kasi eto na lang yung gagawin ko for me.

To Lolo, im really sorry talaga, you are the one who understand and care me. Im sorry kung mauuna na ako. I just want to rest. You are the best na nangyare sa buhay ko. I love you so much. Kung totoo ang reincarnation, gusto ko ikaw pa rin ang lolo ko. You are my forever kakampi. I know deep in my heart maiintindihan mo ako. You are the only one who see me precious, naappreciate ko yun.

Paano na kaya ako, san na kaya ako. Hindi ko alam na. Bahala na. Sana mamatay na lang ako ng biglaan. Bangungutin na lang tas di na magising, is that too much to ask or kailangan ko pang mag suffer?

F*** this im so angry.